Zonder enige vorm van opschepperij kan ik zeggen dat ik ondertussen zo’n 30 jaar professioneel actief ben in de audiowereld. Met professioneel bedoel ik dat ik er min of meer van kan leven. Soms meer min dan meer, overigens. Maar zo gaat dat als je doet waar je van houdt. In al die jaren heb ik de dingen zien komen en gaan. En met dingen bedoel ik in deze context de apparaten die er zoal door de jaren heen op de markt zijn verschenen. Het peloton van aanbieders in de budgethoek werd door de jaren heen steeds groter. Goedkope, vaak in lageloonlanden gemaakte, apparaten die volledig gericht zijn op de overvolle home recording markt. Soms indrukwekkend gemaakt voor het geld dat ze kosten en in alle gevallen met veel bombarie de markt in geduwd. 

Daarnaast zijn er gelukkig nog enkele kleinere bedrijfjes actief die vaak met een –no compromise- attitude werken aan extreem goed klinkende apparaten. Grappig detail is dat sommige van die bedrijven zo klein zijn dat het geregeld tot hilarische taferelen heeft geleid. Zo belde ik enkele jaren geleden even met de ‘administratie’ van het bedrijf dat voor mij een nieuwe equalizer moest gaan leveren. Ik had een vraagje. Ik kreeg mamma aan de lijn en die wist verder niet zoveel. Hij, de ‘managing director’, was even de hond uitlaten. Hij belde zo terug. Zo klein dus. Daarnaast is er ook nog steeds een grote rol weggelegd voor apparatuur die er al heel lang is. Modellen die blijkbaar nog altijd de harten weten te stelen van al die audio freaks. 

Want dat je een freak bent, dat moge duidelijk zijn. Ga maar eens op een buurtfeestje uitleggen dat je net een nieuwe galm hebt gekocht van Euro 3000,-. Het gebrek aan begrip zal onmetelijk zijn. Wat is een galm, waarom is dat zo duur en hoe kan het zijn dat jij dat kunt betalen? Ik moet bekennen, dat laatste heb ik mij ook vaak afgevraagd. Menig vakantieplan is gesneuveld en soms een bord warm eten ook. Een kwestie van prioriteiten. 

Toch heb ik gaandeweg een voor mij dierbare collectie aan apparaten verzameld. Apparaten en microfoons natuurlijk. Voor een ander dode dingen maar voor mij iets dat tot leven komt als ik er mee werk. Dit omdat de apparaten iets dat ik in mijn hoofd hoor kunnen vertalen naar iets echts dat iedereen kan horen. Nu, na al die jaren, lijkt er met deze collectie een verzadigingspunt te zijn bereikt. De rekken zitten vol en dat wat we de wereld in sturen aan audio is over het algemeen wat het moet zijn. Niks aan de hand zal je denken. Niet helemaal. Er knaagt nog iets, één hobbel in het pad naar oneindig fantastische audio is namelijk nog altijd niet genomen.  

Zoals sommigen weten opereren wij als studio nog altijd zonder mengtafel. In een ondertussen vlekkeloos werkende hybride setup weten we het beste van de digitale omgeving te combineren met veel analoge goodness. In deze setup hebben we een mengtafel als zodanig eigenlijk nooit echt gemist. Dit niet missen kwam voor een belangrijk deel ook omdat de mengtafels die mogelijk interessant waren, voor ons onbetaalbaar zijn. Wil je iets goeds, dan is één ton, dus 1000 briefjes van Euro 100,-, zo’n beetje de instapprijs. Dat is veel geld.

De huidige Regie van Studio A

Tot nu toe hebben we zonder compromis voor de kwaliteit een heleboel apparaten weten te combineren waardoor de traditionele mengtafel overbodig geworden is. Althans, dat was het idee. Wat blijft is het vermoeden dat er een ongehoorde audio-weide op ons ligt te wachten. Een weide waar ik samen met mijn audio-vrienden onmetelijk kan grazen van de dikste en meest oorstrelende sounds ever. Zo zie je maar, de honger naar nog beter stopt nooit echt en of die weide überhaupt bestaat bleef een onbeantwoorde vraag.

Ondanks dat de markt het steeds meer lijkt te moeten hebben van de home recording hobbyist blijkt er tegen de verwachting in toch nog steeds interesse te zijn in deze dure mengtafels. De grote merken zoals SSL, Rupert Neve Designs en het Amerikaanse API  hebben de laatste jaren af en toe een nieuwe tafel op de markt gebracht die, zo lijkt het, ook nog eens verkoopt. Blijkbaar zijn er genoeg audiofreaks op de wereld die het geld hebben om dergelijke investeringen te kunnen doen. 

Naast dat het financieel nog redelijk ver van mijn bed was om überhaupt na te kunnen denken over een dergelijke investering, blijken de meeste modellen die de revue passeren altijd wel iets te hebben dat mij niet aanstaat. Een preamp waarvan je zegt, nee die dus niet. Geen dealer in de buurt die de tafel kan leveren. Of toch gewoon niet de high-end sound waar je op zit te wachten. Los van de kosten blijkt dus dat er best wel wat dingen op de juiste plaats moeten vallen om tot een mogelijke bestelling over te gaan. 

Ondernemer als ik ben vind ik het ook belangrijk om naar het afschrijvingsverhaal van een dergelijke tafel te kijken. Kan ik genoeg klanten vinden om de investering te rechtvaardigen en levert het dus uiteindelijk ook geld op? Dat is een moeilijke vraag die de meeste andere studio’s die een dergelijke stap hebben durven zetten, misschien niet echt hardop hebben durven stellen. Aan de andere kant is het overigens voor sommige van die studio’s ook eigenlijk ook helemaal geen wezenlijke vraag. Dit omdat er genoeg geld is uit andere bronnen. Vaak geld dat niet in de studio, maar elders, verdient is. Die luxe heb ik nooit gehad. 

Op uitnodiging van mijn goede vrienden van Joystick Audio ben ik op een wat rustiger moment in het voorjaar van 2025 eens gaan luisteren naar een nieuw model mengtafel dat als demo stond opgesteld. Dit model; de Harrison 32 C is een remake van de Harrison 32 die in 1975 op de markt kwam. Een tafel die zijn sporen wel verdient heeft. Niet in de laatste plaats omdat misschien wel een van de best klinkende albums allertijden, namelijk Thriller van Michael Jackson, er op is gemaakt. Staat goed op de CV. De moderne reïncarnatie heeft al het goede van het oude model weten te combineren met een aantal zinnige updates. 

De ‘central section’ van de Harrison 32Classic

Tijdens deze eerste kennismaking kreeg ik de gelegenheid om een mix waar ik al een tijdje mee bezig was ‘op de tafel te leggen’. Na een kwartiertje schuiven en wat friemelen met de eq’s begon de song eigenlijk als vanzelf op zijn plek te vallen. Op een of andere manier ontstond er een cohesie, een muzikale samenhang waar ik in mijn pre-mengtafel carrière altijd zo naar heb verlangd. Het bestaat dus toch! Alsof de mengtafel meebeweegt met wat je horen wil. Fantastisch. 

Een andere aantrekkelijk gegeven is de lay-out en look van de machine. Veel moderne mengtafelbouwers denken dat het voor studio-eigenaren wenselijk is om de lay-out zo compact mogelijk te maken. Kleine friemelknopjes vaak gecombineerd met onoverzichtelijke menu’s zijn in mijn beleving niet waar een echte mengtafel over gaat. Gelukkig is daarmee bij de Harrison 32 c totaal geen rekening gehouden. Het is een bijzonder groots opgezette mengtafel met een overzichtelijke lay-out. 

Na een uurtje werd duidelijk dat de Harrison ‘by far’ de beste optie was van alle modellen die ik had gehoord. Met een bloedend hart stapte ik weer in de auto omdat ik wist dat ik het vooralsnog echt niet kon betalen. Wat volgde waren velen avonden waarin ik de gebruiksaanwijzing las en elk filmpje over de Harrison drie keer keek.

Wat is het goede nieuws? In de zomer van 2026 hebben we nogmaals naar de cijfers gekeken en gebeld met de bank. Het gaat nu echt gebeuren. Na 30 jaar audio ga ik een mengtafel kopen! De levering is komende kerst. Dit wordt fantastisch! Hier alvast een plaatje. Kom je kijken en luisteren? Wij zijn de eerste in de Benelux die ‘m hebben!

Harrison 32 C, 32 kanalen analoge power

Tot zover weer, happy music.

Crip